تبلیغات
*پرســتـــــــو مــــهــــاجــــر* - مطالب آبان 1390
┘◄ الــــهی هب لی کمـــــال النقــــطاع الیــــــک

اول نماز بخوانید بعد گزارش را ادامه بدهید‌

تاریخ:دوشنبه سی ام آبانماه سال 1390-14:23

وقتی‌ که رئیس‌جمهور مملکت بی‌آلایش و بدون تشریفات در سنگرها و لشکرها و قرارگاه‌ها حضور پیدا می‌کردند، به خودی خود، درس تواضع و فروتنی به انسان می‌داد.



به‌خاطر دارم که روزی در قرارگاه لشکر امام رضا(ع) در پشت خرمشهر بودیم.

دشمن فشار زیادی به آن‌جا می‌آورد. هنگام ظهر شد. هوای گرمی هم بود.

 در مسجد، جا برای نمازگزاران نبود، آقا بیرون‌ آمدند و در هوای گرم، زیلویی انداختند و مشغول نماز شدند و بچه‌ها هم با علاقه به ایشان اقتدا کردند.

 هوا به قدری گرم بود که وقتی پیشانی‌مان را برای سجده به مهر می‌گذاشتیم، داغ بود و می‌چسبید. این معنای اهمیت به نماز است.

 یک بار دیگر هم در قرارگاه عملیات والفجر۱۰ بودیم و مشغول ارائه گزارش بودیم.

یک مرتبه آقا فرمودند وقت نماز شده، گزارش را قطع کنید و آماده نماز شوید. در حالی‌که ما گرم گزارش دادن بودیم اما ایشان فرمودند اول نماز بخوانیم بعد گزارش را ادامه بدهید.

همان‌جا از شهید بهشتی یاد کردند و گفتند: «در بعضی جلسات ما، شهید بهشتی اصلا به ما نمی‌گفت وقت نماز است، بلکه بلند می‌شد و آماده نماز می‌شد و همه نیز در جلسه، چنین می‌کردند.»

و بعد هم فرمودند: «ما اگر کاری می‌کنیم برای نماز است.»

 این برای ما درسی شده که در هر شرایطی نماز را باید اول وقت خواند.

راوی: سردار شهید نورعلی شوشتری



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

یک یاعلی دیگر

تاریخ:دوشنبه سی ام آبانماه سال 1390-12:11

بسم رب شهداء و الصدیقین

 

سلام

 

چند وقته خیلی بی لیاقت شدم؟!؟!

یعنی حتی لیاقت یه مطلب زدن واسه شمارو ندارم؟

یه خاطره،یه گریه،یه بغض...

دلم خیلی هواتونو کرده

نمیدونم چرا و به واسطه کدوم حجاب دیگه واستون نمینویسم!!

نمیدونم چرا دیگه پرستو مهاجر نیستم!!

نمیدونم چرا یادم میره حق شمارو ادا کنم!

خیلی بی لیاقت شدم نه؟!

چند روز بود واسه خاطر همین بی لیاقتی همش تو فکر بودم و ناراحت!

اما شاید خیلی جدی نبود!

وقتی نزدیک ترین فرد بهم گفت تو دیگه واسه شهدا نمینویسی!

انگاری یه سطل اب یخ ریختن رو سرم

گفتم میدونی چرا؟؟

چون زمینی شدم!

چون یادم رفته همه چیزهایی که دارم از شهدا دارم!

یادم رفته من با شهدا و به واسطه لطفشون پرستو مهاجر شدم!

یادم رفته به واسطه لطف شهدا چندین بار رفتم جنوب و زائر شدم!

یادم رفته با نگاه شهدا خادم الشهدا شدم(که حالا دیگه نیستم)

یادم رفته از مرز شلمچه رفتم کربلا!!

یادم رفته همه این ها رو...

یادم رفته حقی سنگین به گردنم دارم که باید ادا کنم!

یادم رفته عاشق کی بودم!!

حالا میخوام همه چی رو دوباره یاداوری کنم واسه خودم!

حالا میخوام اگر بهم لیاقت بدید،

اگه دوباره از سر لطف دستم رو بگیرید، واستون بنویسم

میخوام فقط واسه شما باشم

حالا میخوام فقط واسه شما نفس بکشم 

میخوام فقط اینجا هستم(دنیای مجازی)، فقط واسه شما باشم

امیدوارم دست رد به سینه ام نزنین

پس یاعلی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

رهبرا!به بیت الاحزان شهدا خوش آمدی

تاریخ:یکشنبه هشتم آبانماه سال 1390-19:31

«بدو! تقی بدو

 بدون این كه فكر كنم می دوم.

«بدو» در سفرهای رهبری معنی مشخصی دارد.

یعنی كه رهبر سرزده به منزل شهیدی می روند.

 یعنی یكی از ضبط ها باطری اش نیست و دیگری، خودش.

 یعنی یكی بدود دنبال ضبط صوت، یكی بدود دنبال خرید باطری و خودم هم دنبال دفترچه و خودكار.

 یعنی مسئول صوت در بازار در حال تولید گزارش است و باید از وسط راه همراهمان شود .

 «بدو» یعنی قبل از رسیدن باطری و ضبط، با همان ضبط نیم باطری حركت كنیم؛

 و در نهایت، «بدو» یعنی كه بازدید آقا از خانه اول تمام شده و ما باید خودمان را به خانه دوم برسانیم.

 خانه شهیدان رضوان مدنی

خانه حسابی شلوغ است. یكی از اعضای خانواده زنگ زده به بقیه بچه ها كه فوری خودتان را برسانید مادرتان با شما كار دارد. آن ها هم ظرف چند دقیقه با آژانس آمده اند و حالا فهمیده اند میزبان رهبرند. پدر، مدال ایثارش را روی كتش نصب كرده. همان مدالی كه با چند سكه طلا از رئیس جمهور دریافت كرده. همان مدالی كه به خاطر پیام رهبر انقلاب درباره مردم غزه، حالا تنهاست و سكه های همراهش هدیه شده اند به غزه.

همه دیوارهای خانه پر است از تابلوی قرآن، عكس شهدا، وصیت نامه، تقدیرنامه ، چفیه، پلاك و... خلاصه هرچیزی كه نشانی از ایام جنگ داشته باشد. حتی دیوارهای آشپزخانه. بالاخره وقتی از خانواده ای سه پسر و یك دامادش (آن هم پسرعمه همین شهدا) شهید شده باشد، پسر دیگر و پدر هم پای ثابت جبهه باشند، عجیب نیست كه تمام فضای خانه بوی شهادت بدهد.

 روی قاب عكس امام رحمت الله یك نوار مشكی زده اند كه دیگر رنگ و رویش رفته است؛ درست مثل رنگ و روی خیلی از قاب ها و عكس ها. اما خیلی از تزئینات اطراف قاب تازه است، انگار كه داغ شهیدان قرار نیست حالاحالاها از دل این پدر مادر برود.

«حسن» در كربلای 5 شهید شده و «هاشم» قبل از او در میمك. جسد هاشم را هنوز برنگردانده اند. «حشمت الله» و «مسعود امیری» هم در عملیات مرصاد. عكس هایشان را در دیدار رهبری با خانواده شهدا و ایثارگران استان دیده بودم.

 

اذان مغرب بوده كه از طرف ستاد سفر رهبری زنگ زده اند كه می خواهیم بیاییم برای مصاحبه.

بعد هم كه آمده اند، گفته اند به بچه ها خبر دهید بیایند، چند دقیقه دیگر آقا می آیند خانه تان.

مشغول مصاحبه هستم كه آقا می رسند.

 پدر شهید از خوشحالی به سجده می افتد و مادر شهید از خوشحالی بی اختیار دست می زند و خودش را به رهبر می رساند و عبایش را می بوسد: «خیلی خوش آمدی آقا! قدم به چشممان گذاشتی. الهی فدات بشم آقا. ای عزیز دلم. ای گلم...»

 

بقیه هم می زنند زیر گریه و یكی یكی جلو می آیند برای سلام و علیك.

دختربچه ای با چادر سفید جشن تكلیفش كه چند گل هم به آن سنجاق شده جلو می آید و می گوید: «رهبرا! به بیت الاحزان شهدا خوش آمدی

پدر همین طور پشت سر هم خدا را شكر می كند و مادر می گوید همه بچه هایم فدای سرتان.

«حسین» برادر بزرگ شهیدان تعریف می كند كه حشمت الله طراح موشك بوده و به خاطر همین تخصصش هم «ممنوع الجبهه». اما در جریان عملیات مرصاد طاقت نمی آورد: «دشمن تا كرمانشاه اومده. من چرا باید زنده بمانم؟» و 2 روز مرخصی می گیرد و می رود جبهه. وقتی 2ساعت مانده بوده به پایان مرخصی، از فرماندهش اجازه می گیرد و می رود چند منافق دیگر را هم به درك واصل می كند و در همان ماموریت آخر، مرخصی دنیایی اش تمام می شود.

مسعود امیری، داماد خانواده هم در همان عملیات شهید می شود.

حسین كه همان فرمانده برادر بوده، به پدر می گوید حاج مسعود زخمی شده.

می پرسد چه شده؟

 می گوید دستش قطع شده.

می پرسند حالا كجاست؟

 می گوید پیش خدا.

 پدر می گوید شهید شد؟ باید به خواهر و عمه ات خبر بدهیم.

حسین می گوید حاج حشمت هم زخمی شده، البته فقط یك زخم كوچك.

پدر می پرسد او حالا كجاست؟

می گوید پیش حاج مسعود.

 و پدر می گوید او هم شهید شد؟

 بعد دست هایش را بالا برد و گفت: «خدایا! از خودت گرفتم و به خودت پس دادم. فدای امام حسین. فدای امام»

و بعد رفتند كه خبر را به مادر و خواهر و عمه بدهند.

 

مادر بغضش را می خورد و حرف های پسرش را ادامه می دهد: «اون پسر كوچیكم می گفت تو مادر خوبی هستی. دعا می كنی، چهارتا پسرت می ره جبهه سالم برمی گرده. اگه دعا كنی ما یكی مان شهید شویم، دست مان را این طوری می گیریم، تا تو نیای بهشت، ما نمی ریم.» و دستش را به احترام باز می كند تا معلوم شود پسرش چه می گفته.

 بعد، از حشمتش می گوید كه همیشه می گفته من مانده ام برای آخر آخر :«حاجی آقا! آخر آخر 48 ساعت مرخصی گرفت و رفت و شهید شد

 

حسین كه اینها را تعریف می كند، بغض مادر می تركد و چشم پدر، تر می شود.

 

آقا كه انگار خاطرات نه چندان دورشان زنده شده، با لبخند آنها را دلداری می دهند:

 

«اینها ذخایر شمایند. هم برای شما در آخرت و هم برای ملت ما. مجاهدت آنها و صبر شما كشور ما را قوی كرده

 

جالب آن كه آقا می گویند: «در گلزار شهدای كرمانشاه به دنبال مزار شهدای شما گشتم اما به خاطر شلوغ شدن نتوانستم پیدایشان كنم. اگر شلوغ نمی شد، حتما می گشتم تا پیدا كنم.» و بعد حرفشان را این طور كامل می كنند:

 

«ما افتخار می كنیم به شما و فرزندانتان

 

دختر خانواده، كه هم خواهر شهید است و هم همسر شهید و حالا از شدت گریه صدایش گرفته، به رهبر می گویدپسرش فقط روز استقبال در كرمانشاه بوده و به خاطر ماموریتی از كرمانشاه رفته، اما قبل از رفتن به مادرش سپرده كه اگر رهبر به خانه شان آمدند، چفیه آقا را بگیرد.

آقا هم چفیه را به او می دهند و او چفیه را به صورت خودش و سایر نوه ها می كشد.

 پدر شهدا كه حالا رعشه دستش بیشتر نمایان شده، چفیه روی دوش خودش را به رهبر می دهد برای تبرك و از آقا می خواهد دستی روی چشمان بیمارش بكشند.

 

آقا می گویند «همین كه شما چفیه را روی گردن انداخته اید، تبرك شده. ما باید متبرك شویم با این چفیه

بعد چفیه را به صورت خودشان می كشند و دعایی به چفیه می خوانند و دستشان را روی چشم پدر می گذارند و دعایی هم به چشم ها.

 

آقا اجازه مرخصی می گیرد اما مادر می گوید: «حاج آقا یه چایی ما را هم نمی خورید؟»

 رهبر هم با لبخند جواب می دهد: «خب بیارید. چرا نیاوردید

و مادر با ذوق می رود توی آشپزخانه و یك سینی چای می آورد و بین میهمانان پخش می كند. یك سینی میوه هم می آورد برای تبرك كردن.

 

در همین مدت چند نفر از خانواده زرنگی می كنند و از آقا می خواهند كه قرآنی به یادگار بگیرند.

بالاخره وقت خداحافظی می رسد.

 

هق هق گریه توی اتاق گره می خورد به فریاد صلوات و شعارهای توی كوچه.

 توی كوچه مردم مطلع شده اند و تجمع كرده اند. انگار توی كرمانشاه چشم و گوش همه تیز شده، به خصوص كه رهبر چند روز پیش به خانه شهیدی در همین كوچه آمده بودند. احتمالا حدس می زدند كه رهبر به منزل 4 شهید هم خواهند آمد.

 

 همان جلوی در، دختر جوانی همین طور كه اشك می ریزد بلند می گوید: «آقا جون! هزارتا صلوات نذر كرده بودم كه شما رو ببینم. این لباس بابامه. شهید شده. آقا تبركش كنید. بعد از هفت سال این پیرهنش رو برام آوردن...» و گریه امانش نمی دهد.

 

رهبر از محافظ ها می خواهد كه لباس را بیاورند و دعایی بر آن می خوانند و می گویند: «من تبرك می شم با این».

 

دختر لباس را می گیرد و نذرش را با اولین صلوات شروع می كند، اما به خاطر گریه نفسش می گیرد و نمی تواند ادامه دهد و فقط زیرلب می گوید خدایا شكرت.

 

نوبت خداحافظی به كوچه ای ها هم می رسد.

ولی آنها از كوچه دل نمی كنند. انگار هنوز ته دلشان باور نمی كنند آقا رفته اند.

 بعضی ها خودشان را با آژانس رسانده بودند.

خیلی ها اشك می ریزند كه نتوانستند آقا را ببینند یا با او حرف بزنند.

باورم نمی شد به این سرعت خبر توی محله و اطرافش پیچیده باشد و مردم حتی محل دیدار را هم فهمیده باشند.

می رویم برای خداحافظی با خانواده شهید.

توی حیاط، پدر شهید كمی از خاطراتش برایمان می گوید و شعری را كه برای آمدن آقا گفته برایمان می خواند.

 آخر سر هم به من و همكارم و مسئولی كه خبر آمدن آقا را داده بود، نفری 2000 تومان به عنوان تبرك می دهد.

عجب مهمان نوازانی هستن این كرمانشاهی ها.

 

آماده بازگشت می شویم كه یك سمند جلوی پایمان ترمز می كند:

 

«ببخشید. آقا اینجان؟»




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات()